و نهایتا پرنده ام در قفس زندگی...

گاهی با نقشه های جغرافیا پاکت نامه ای درست کن و بفرست به نشانی سرزمینی که دوست دارم. یادت باشد که پاکت ها یا خالی باشند یا حاوی یک شاخه رز قرمز. خالی بودن پاکت ها نشان از این است که یاد من هستی و هنوز گاهی به گوشه های قلب تو سرک می کشم و یک شاخه رز قرمز ... تو میدانی درد از کجای زندگی ام وارد شده و به سراسرش سرک می کشد ...

بابالنگ دراز رویاهای من

تو در سکوت خودت، مرا از دور می بینی و من در خوابهایم می بوسمت. میدانم که این بوسه ها نشانه ی جدایی است، که مثل همیشه از تو دورم و دلتنگ... سخت می شوم. سنگ می شوم و گاهی خجالت می کشم از تمام دوران جوانی ام که هدرش می دهم. من پیر هشتاد ساله ای هستم در پوسته ی یک دختر جوان که نه حوصله دارد و نه ذوق زندگی. همه چیز برایش رنگ باخته و خاکستری شده و همیشه ی خدا خسته است. تنهاست و دلتنگ تویی که هیچ وقت نمی آیی...

می نویسم اما دوباره دست می برم به قلم که بنویسم نگویم هیچ وقت ... اما خودت بگو : تو کدام واقعیتی میان این همه خواب و خیال؟؟؟